---

Sittard, 2003 – De Limburgse gemeenschap werd opgeschrikt door een brute dubbele moord. Jo (60) en Ine Zwakhalen (59), bekende lokale ondernemers, werden in hun woning aan de Klaverstraat doodgeschoten, terwijl hun negenjarige kleindochter Audrey zwaargewond raakte. Olaf H., een 32-jarige vrachtwagenchauffeur uit Maastricht, werd veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Maar recente ontwikkelingen zetten vraagtekens bij zijn schuld.

De tragedie

Op 12 juli 2003 had Olaf H. een afspraak bij Jo Zwakhalen om een tweedehands BMW te kopen voor 11.000 euro. Kort na aankomst werden Jo en Ine met meerdere schoten om het leven gebracht. Audrey, die bij haar grootouders logeerde, kreeg een kogel door het hoofd, maar overleefde wonderwel. Olaf H. vluchtte met de nieuwe BMW, reed met zijn vriendin naar Roemenië en meldde zich drie dagen later bij de politie.

Volgens H. was hij tijdens de schoten op het toilet en trof hij bij terugkomst een onbekende gewapende man in de woning. Uit angst voor eigen leven vluchtte hij. De autoriteiten geloofden zijn verhaal niet.

De slachtoffers

Jo Zwakhalen was bekend als een eerlijke autohandelaar; zijn vrouw Ine stond bekend als warm en zorgzaam. Ze genoten volop van hun pensioen en hun kleinkinderen. Audrey, hun kleindochter, was het zonnetje in huis — haar overleving werd gezien als een wonder, maar liet diepe fysieke en emotionele sporen na.

Olaf H.: De vermeende dader

Olaf H. werd door psychologen beschreven als een emotioneel vlak persoon. Hij had geen crimineel verleden en stond bekend als introvert en conflictvermijdend. Zijn vlucht na de schietpartij werd door justitie gezien als teken van schuld, maar psychologen wezen op zijn neiging om onder extreme stress te dissociëren — een mechanisme waarbij iemand zich letterlijk emotioneel ‘loskoppelt’ van een traumatische gebeurtenis.

Het proces

Tijdens het proces was het belangrijkste bewijs tegen H. de latere verklaring van Audrey. Na maanden van coma en herstel vertelde zij, beïnvloed door hypnotherapie, dat zij Olaf als schutter herkende. Hoewel haar geheugen ernstig was beschadigd door haar verwonding, hechtte de rechtbank veel waarde aan haar getuigenis. Olaf H. werd in 2005 veroordeeld tot levenslang, ondanks het ontbreken van direct forensisch bewijs zoals DNA, vingerafdrukken of het moordwapen.

Mogelijk motief

Het Openbaar Ministerie stelde dat H. de Zwakhalens zou hebben doodgeschoten om de BMW en het aankoopbedrag niet te hoeven betalen. Dit financieel motief werd aangevoerd ondanks dat H. geen schulden had en de auto al betaald was via een contante transactie.

Nieuwe twijfels

Recente technische onderzoeken brachten nieuwe feiten aan het licht. Zo werd op een sigarettenpeuk DNA gevonden van een onbekend persoon, niet van H. Ook werden bloedsporen op het hek achter de woning ontdekt, die mogelijk van de échte dader zijn. Bovendien verklaren neurowetenschappers dat Audrey’s hersenbeschadiging haar geheugen onbetrouwbaar maakt voor zulke specifieke traumatische herinneringen.

Daarbij meldde zich een nieuwe getuige: André Ponsing, die beweerde dat zijn neef Henk, een verslaafde bekende van Jo Zwakhalen, de moorden op zijn geweten heeft.

Toekomst

De Hoge Raad heeft besloten tot een herzieningsonderzoek. Advocaat John Peters stelt dat Olaf H. altijd zijn onschuld heeft volgehouden en spreekt van “een klassiek voorbeeld van gerechtelijke dwaling”.

Als het herzieningsonderzoek leidt tot vrijspraak, zou Olaf H. na meer dan twintig jaar onterecht in de gevangenis te hebben gezeten, kunnen worden vrijgelaten — en wordt een van de beruchtste moordzaken van Nederland herschreven.