Op 15 november 2005 werd Nijmegen opgeschrikt door de brute moord op activist Louis Sévèke. Een daad die niet alleen de lokale gemeenschap, maar heel Nederland verbijsterde. Achter de trekker zat Marcel Hendrikus Teunissen, een man wiens leven ooit parallel liep aan dat van zijn slachtoffer, maar uiteindelijk radicaal ontspoorde.

De dader: Marcel Teunissen

Marcel Teunissen (1968) was ooit een bekend gezicht binnen de Nijmeegse kraakbeweging. Gedreven door idealen streed hij aanvankelijk voor gelijke rechten en tegen leegstand. Maar gaandeweg groeiden de spanningen. Rond het einde van de jaren negentig raakte Teunissen geïsoleerd na een controversiële beslissing: hij accepteerde een oprotpremie van een vastgoedhandelaar, tegen de ongeschreven regels van de kraakscene in. Binnen de beweging ontstond het hardnekkige gerucht dat hij een informant was van de BVD, de voorloper van de AIVD. Zijn reputatie was voorgoed beschadigd.

Afgewezen en verbitterd keerde Teunissen zijn oude leven de rug toe. Hij raakte verzeild in een crimineel bestaan, pleegde bankovervallen en zette zelfs bomaanslagen op. Zijn ongrijpbare leven leidde hem uiteindelijk naar Spanje, waar hij in 2007 werd gearresteerd.

Het slachtoffer: Louis Sévèke

Louis Sévèke was alles wat Teunissen ooit had willen zijn: gerespecteerd, invloedrijk en onverzettelijk in zijn strijd voor burgerrechten. Sévèke, zelf jurist, stond bekend als een voorvechter tegen politie-infiltratie binnen actiegroepen en was een luis in de pels van de geheime diensten. Zijn gedegen dossiers en scherpe analyses maakten hem niet altijd geliefd, maar wel een essentieel baken voor burgerrechtenactivisten.

De moord

Op die noodlottige novemberavond in 2005 werd Sévèke van dichtbij neergeschoten in het centrum van Nijmegen. Uit onderzoek bleek later dat Teunissen hem bewust had opgezocht, opererend onder het pseudoniem “Edmund Dantès” — een verwijzing naar een personage uit De Graaf van Monte-Cristo, symbool voor ultieme wraak.

Volgens zijn eigen verklaringen hield Teunissen Sévèke verantwoordelijk voor zijn sociale ondergang binnen de activistische beweging. De moord was een geplande vergeldingsactie, ingegeven door jarenlange frustratie, wrok en een diep gevoel van vernedering.

Psychologisch profiel

Deskundigen concludeerden dat Teunissen leed aan een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, maar achtten hem volledig toerekeningsvatbaar. Zijn stoornis werd als mild beschouwd en had volgens de rechtbank slechts beperkte invloed gehad op zijn daad. Wat wél zwaar woog, was de inschatting dat Teunissen een groot risico op herhaling vormde vanwege zijn onvoorspelbare en gesloten karakter.

De rechtszaak

Op 7 maart 2008 velde de rechtbank in Arnhem een hard oordeel: Marcel Teunissen kreeg een levenslange gevangenisstraf. Niet alleen voor de moord op Sévèke, maar ook voor een reeks bankovervallen en bomaanslagen. In hoger beroep ging hij niet. Later uitte Teunissen wel kritiek op de zwaarte van zijn straf, waarbij hij stelde dat voor een enkele moord zelden levenslang wordt opgelegd in Nederland.

Gedurende zijn detentie veranderde zijn verhaal. In verschillende verklaringen beweerde Teunissen dat hij slechts een rol speelde in de voorbereiding en dat een onbekende derde, een mysterieuze “Mike”, uiteindelijk de schutter zou zijn geweest. Deze verklaringen hebben nooit tot heropening van de zaak geleid.

De nasleep

Anno 2025 zit Marcel Teunissen nog steeds vast in de Penitentiaire Inrichting Vught. De moord op Louis Sévèke blijft een open wond, vooral in activistische kringen waar Sévèke nog steeds wordt herdacht als een onverzettelijke strijder voor burgerrechten. De zaak is emblematisch geworden voor hoe idealen kunnen ontsporen in persoonlijke tragedie — en hoe wantrouwen en wraak uiteindelijk levens kunnen verwoesten.