Op dinsdag 13 januari 2004 voltrok zich een tragedie die Nederland diep zou raken. Hans van Wieren (49), conrector van het Terra College in Den Haag, werd die ochtend tijdens de pauze in de schoolkantine door het hoofd geschoten. De dader: de 16-jarige leerling Murat D., die kort daarvoor door Van Wieren was geschorst vanwege herhaaldelijk wangedrag.

Volgens getuigen kwam Murat D., die eerder die dag al was weggestuurd vanwege zijn gedrag, terug naar school met een vuurwapen. In de kantine, vol met leerlingen en personeel, liep hij recht op Hans van Wieren af en schoot hem van dichtbij neer. De conrector werd zwaargewond naar het ziekenhuis vervoerd, maar overleed enkele uren later aan zijn verwondingen.

De schietpartij zorgde voor enorme paniek binnen de school. Leerlingen vluchtten de lokalen uit en verscholen zich, terwijl de politie massaal uitrukte. Murat D. vluchtte na de daad, maar gaf zichzelf later die middag aan op een politiebureau. Tijdens zijn verhoor verklaarde hij dat hij handelde uit frustratie over zijn schorsing, maar het Openbaar Ministerie stelde dat er sprake was van voorbedachte rade.

Uit onderzoek bleek dat Murat D. de avond vóór de moord al plannen had gemaakt en het wapen – een semiautomatisch pistool – illegaal had verkregen. Zijn daad was het tragische gevolg van een opeenstapeling van persoonlijke problemen, eerdere incidenten en een gebrek aan adequate begeleiding.

In september 2004 veroordeelde de rechtbank in Den Haag Murat D. tot vijf jaar jeugddetentie en tbs met dwangverpleging. De straf leidde tot maatschappelijk debat: sommigen vonden de straf te licht gelet op de ernst van het misdrijf, anderen wezen op de jonge leeftijd van de dader en zijn psychische problemen.

De moord op Hans van Wieren leidde tot een nationale schokgolf. Niet alleen rouwde het Terra College, maar heel Nederland discussieerde over de veiligheid in het onderwijs. Er kwamen verscherpte veiligheidsmaatregelen op scholen, zoals beter toezicht en de invoering van veiligheidscoördinatoren.

Voor de familie van Hans van Wieren was het verlies onmetelijk. Zijn weduwe Monique en hun twee dochters bleven achter met een leegte die nooit meer zou verdwijnen. In latere interviews spraken ze openhartig over hun verdriet, hun woede, en de voortdurende strijd om door te gaan met hun leven. Zelfs vreugdevolle gebeurtenissen, zoals de geboorte van kleinkinderen, droegen voor hen altijd een zweem van gemis.

Vandaag, ruim twintig jaar later, blijft Hans van Wieren herinnerd als een toegewijd onderwijsman die stond voor rechtvaardigheid, respect en betrokkenheid. De tragedie van zijn dood blijft een pijnlijk, maar belangrijk ankerpunt in de Nederlandse onderwijsgeschiedenis — een herinnering aan de kwetsbaarheid van leraren en de noodzaak om scholen tot veilige plekken te maken voor iedereen.