Inleiding: Een huiveringwekkend sprookje dat eindigde in bloed
In de Amerikaanse stad Springfield, Missouri, voltrok zich in juni 2015 een tragedie die de wereld schokte. De moord op Clauddine “Dee Dee” Blanchard leek op het eerste gezicht een brute daad van zinloos geweld. Maar naarmate het onderzoek vorderde, kwam er een onthutsend verhaal naar boven van langdurig misbruik, psychologische manipulatie en een dochter die haar vrijheid zocht in de meest extreme vorm: moord. Dit is het verhaal van Gypsy Rose Blanchard – slachtoffer, dader, overlever.
De slachtoffers en dader: Een complexe moeder-dochterrelatie
Clauddine “Dee Dee” Blanchard werd door haar omgeving gezien als een toegewijde moeder die alles opofferde voor haar doodzieke dochter, Gypsy Rose. Gypsy zat volgens Dee Dee in een rolstoel, leed aan leukemie, epilepsie, spierdystrofie en had het verstandelijke vermogen van een kind. Ze kreeg talloze operaties, medicijnen en behandelingen – en de steun van liefdadigheidsorganisaties zoals Habitat for Humanity en de Make-A-Wish Foundation.
In werkelijkheid was Gypsy echter lichamelijk gezond. Ze kon lopen, had geen terminale ziektes en was mentaal capabel. Dee Dee had haar dochter jarenlang psychisch en fysiek misbruikt in het kader van een zeldzame psychische stoornis: het Münchhausen by Proxy-syndroom. Hierbij doet een verzorger – vaak een moeder – alsof het kind ziek is, of maakt het zelfs ziek, om aandacht, medelijden en controle te verkrijgen.
De moord: Een gruwelijke bevrijding
Op 14 juni 2015 werd Dee Dee Blanchard dood aangetroffen in haar bed. Ze was meer dan zeventien keer gestoken met een mes. De moordenaar bleek Nicholas Godejohn, de toenmalige vriend van Gypsy, die ze via een christelijke datingsite had leren kennen. Samen hadden ze een online relatie opgebouwd, buiten het toezicht van Dee Dee om. Gypsy, die haar hele leven door haar moeder geïsoleerd was van de buitenwereld, zag in Nicholas een uitweg.
Volgens verklaringen had Gypsy Nicholas gevraagd haar moeder te doden, omdat ze wist dat haar moeder haar nooit zou laten gaan. Terwijl Dee Dee sliep, sloop Nicholas haar slaapkamer binnen en bracht haar met brute kracht om het leven, terwijl Gypsy zich in de badkamer verborg met haar handen over haar oren. Na de moord vluchtten ze samen naar Godejohns huis in Wisconsin, maar al snel werden ze gearresteerd.
Het psychologisch aspect: Münchhausen by Proxy en trauma
Het verhaal kreeg een macaber psychologisch randje toen duidelijk werd dat Dee Dee jarenlang haar dochter had gemanipuleerd, gemedicaliseerd en geïsoleerd. Gypsy werd onderworpen aan een leven vol leugens, medische ingrepen (zoals het trekken van gezonde tanden), en emotionele terreur. Artsen verklaarden later dat Dee Dee telkens medische dossiers vervalste en wisselde van arts zodra haar verhaal in twijfel werd getrokken.
Gypsy had, ondanks haar leeftijd (toen 23), de emotionele ontwikkeling van een tiener. Haar begrip van liefde, vrijheid en identiteit was ernstig verstoord. De relatie met Godejohn was niet alleen een eerste romantische connectie, maar ook een vorm van ontsnapping.
De rechtszaak: Schuld, motief en straf
Gypsy Rose sloot in 2016 een plea deal en werd veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf voor haar rol in de moord op haar moeder. De rechter hield rekening met het langdurige misbruik dat ze had ondergaan. In interviews gaf Gypsy aan dat ze “vrijer in de gevangenis was dan thuis met haar moeder”.
Nicholas Godejohn daarentegen werd in 2018 schuldig bevonden aan moord met voorbedachte rade en kreeg een levenslange gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating. Zijn verdediging beriep zich op zijn autisme en beperkte cognitieve vermogens, maar de jury oordeelde dat hij wist wat hij deed.
Nasleep en publieke opinie: Dader of slachtoffer?
Gypsy’s verhaal raakte wereldwijd een gevoelige snaar. Documentaires als Mommy Dead and Dearest (HBO, 2017) en de dramatisering The Act (Hulu, 2019) brachten haar zaak onder de aandacht van het grote publiek. Velen zien haar als slachtoffer van een ondenkbaar misbruik, terwijl anderen benadrukken dat ze medeplichtig was aan een gruwelijke moord.
In december 2023 werd Gypsy Rose vervroegd vrijgelaten wegens goed gedrag. Sindsdien probeert ze haar leven opnieuw op te bouwen. Ze heeft spijt van haar daden, maar stelt ook dat het haar enige uitweg was. Haar verhaal blijft een indringend voorbeeld van wat er kan gebeuren als geestelijke gezondheid, ouderlijke macht en misbruik samenkomen in een giftige cocktail.
Conclusie: Een leven tussen slachtoffer en dader
Het verhaal van Gypsy Rose Blanchard laat zien hoe dun de grens is tussen goed en kwaad, tussen liefde en controle. Haar leven was jarenlang een zorgvuldig geconstrueerde leugen, geregisseerd door haar moeder. De uiteindelijke moord was even tragisch als onvermijdelijk. Het blijft een schrijnende waarschuwing voor de onzichtbare vormen van kindermishandeling – en een oproep tot beter begrip van psychische stoornissen en hun impact op gezinnen.
misdaad en true crime 
Plaats een reactie