Inleiding In de vroege uren van 25 december 2019 werd Hengelo opgeschrikt door een brute moord op de 27-jarige Chantal de Vries uit Almelo. De dader, de 28-jarige Wim V., pleegde de moord op koelbloedige wijze na een korte achtervolging door de straten van het centrum. De gruwelijke daad riep niet alleen vragen op over de motieven van de dader, maar ook over de rol van de geestelijke gezondheidszorg en het justitiële systeem in het bewaken van ex-psychiatrische patiënten.

Het slachtoffer: Chantal de Vries Chantal was een jonge, levenslustige vrouw die werkte in een grand café in Hengelo. Ze stond bekend als vriendelijk en sociaal, geliefd bij zowel collega’s als gasten. Op de bewuste kerstavond had ze een lange shift gewerkt en vertrok ze na sluitingstijd naar haar auto, die geparkeerd stond in een zijstraat buiten het drukke centrum. Wat een feestelijke avond had moeten zijn, eindigde in een tragedie toen ze plotseling werd geconfronteerd met haar moordenaar.

De dader: Wim V. Wim V. was een man met een lange voorgeschiedenis van psychiatrische problemen en gewelddadig gedrag. Hij had een antisociale en paranoïde persoonlijkheidsstoornis en was eerder in behandeling geweest in een instelling voor forensische psychiatrie. In de zomer van 2019 werd hij echter overgeplaatst naar een begeleid-wonen-project, waarna hij zelfstandig ging wonen in Hengelo. Diverse oud-begeleiders en familieleden hadden gewaarschuwd dat hij niet in staat was om zonder toezicht te functioneren, mede vanwege zijn fascinatie voor messen en zijn onvoorspelbare agressieaanvallen.

De moordnacht Camerabeelden toonden later aan dat Wim V. Chantal al in het vizier had terwijl ze het café verliet. Ze liep nietsvermoedend richting haar auto, terwijl V. haar geruisloos volgde op een afstand van enkele meters. Op het moment dat Chantal haar portier wilde openen, viel hij haar plotseling aan. Hij stak haar zeven keer met een mes, waarvan enkele steken haar vitale organen raakten.

Een voorbijganger, die de aanval had gehoord en zich ermee probeerde te bemoeien, werd eveneens aangevallen door V., die zijn duimen in de ogen van de man probeerde te drukken. Vervolgens vluchtte hij weg, achterlatend wat later werd omschreven als een ‘bloedige misdaadscene’. Hulpdiensten arriveerden snel, maar voor Chantal kwam alle hulp te laat.

Aanhouding en onderzoek Een half uur na de moord werd Wim V. gearresteerd in een park, niet ver van de plaats delict. Zijn kleding was besmeurd met bloed, en later vond de politie het moordwapen in een sloot, met daarop DNA-sporen van zowel hem als het slachtoffer. Bij een huiszoeking in zijn woning troffen agenten diverse messen en digitale bestanden met gewelddadige en verontrustende beelden

Tijdens verhoren gaf Wim V. aanvankelijk aan zich niets te kunnen herinneren van de moord. Psychologen van het Pieter Baan Centrum, die hem uitgebreid onderzochten, betwijfelden echter deze bewering en concludeerden dat hij volledig toerekeningsvatbaar was tijdens de moord. Volgens hen was de aanval doelbewust en gepland.

Het psychologische aspect en motief Wim V. had een complexe mentale gesteldheid. Hij voelde zich vaak miskend en buitengesloten door de samenleving, en had een diepgewortelde woede tegen vrouwen, iets wat hij in eerdere gesprekken met therapeuten had geuit. Justitie en deskundigen stelden vast dat de moord geen willekeurige daad was, maar een explosie van opgekropte woede en frustratie. In de maanden voorafgaand aan de moord had V. meermaals gedreigd met geweld tegen onbekende personen en had hij obsessieve gedachten ontwikkeld over het doden van een vrouw.

De rechtszaak en veroordeling De rechtszaak tegen Wim V. begon in februari 2021 en werd breed uitgemeten in de media. De aanklager eiste 18 jaar cel en tbs met dwangverpleging. Tijdens de zittingen toonde V. weinig berouw en hield hij vol dat hij zich de gebeurtenissen nauwelijks herinnerde. Dit werd echter door psychologen en de rechter als ongeloofwaardig bestempeld. De rechter veroordeelde hem uiteindelijk tot 18 jaar gevangenisstraf en tbs, waarbij werd benadrukt dat hij een groot gevaar vormde voor de samenleving.

Nasleep en maatschappelijke discussie De moord op Chantal de Vries leidde tot hevige discussies over de manier waarop Nederland omgaat met ex-psychiatrische patiënten. De zorginstelling die verantwoordelijk was voor de begeleiding van Wim V. werd onder de loep genomen, en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd startte een onderzoek naar de besluitvorming rondom zijn zelfstandige woonplaats. Familie en vrienden van Chantal pleitten voor strengere controlemaatregelen voor ex-psychiatrische patiënten met een gewelddadig verleden.

Conclusie De kerstmoord in Hengelo blijft een van de meest schokkende misdaden in Nederland in de afgelopen jaren. Het is een tragisch voorbeeld van hoe falend toezicht en een tekort aan psychische zorg kunnen leiden tot onherstelbaar leed. De zaak blijft een pijnlijke herinnering aan het belang van waakzaamheid en zorgvuldige monitoring van gevaarlijke individuen binnen de samenleving.