Dokkum, 21 juni 2010 – De Friese stad Dokkum werd opgeschrikt door een gruwelijke moord op de 24-jarige Suzanne Monsma. Haar leven werd abrupt beëindigd door haar ex-partner, Johannes van der Z., eveneens 24 jaar oud. De moordzaak bracht een tragisch verhaal van misbruik, obsessie en extreme agressie aan het licht. 

Een destructieve relatie

Suzanne Monsma stond bekend als een vriendelijke en zorgzame jonge vrouw. Ze had een liefde voor dieren en werkte als pedagogisch medewerker. In haar vrije tijd was ze actief in de lokale gemeenschap en werd ze door vrienden omschreven als een sociaal en optimistisch persoon. 

Daartegenover stond Johannes van der Z., een man met een moeilijk verleden en een agressief karakter. Hij was in zijn jeugd al betrokken bij kleine criminele activiteiten en stond bekend om zijn manipulatieve gedrag. Zijn relatie met Suzanne was vanaf het begin problematisch: het was een knipperlichtrelatie waarin jaloezie en geweld een grote rol speelden. Suzanne had meerdere keren geprobeerd de relatie te beëindigen, maar Van der Z. wist haar steeds weer over te halen om terug te komen. 

Uit latere verklaringen bleek dat Van der Z. een obsessie voor Suzanne had ontwikkeld. Hij kon het niet verkroppen dat ze verder wilde zonder hem. Hij uitte regelmatig dreigementen en vertoonde stalkerig gedrag. In de maanden voorafgaand aan de moord escaleerde de situatie en voelde Suzanne zich steeds onveiliger. 

De moord

Op de fatale dag, 21 juni 2010, zocht Johannes van der Z. contact met Suzanne. Hij lokte haar naar het Tolhuispark onder het voorwendsel dat hij haar iets bijzonders wilde laten zien—een vogelnest. Nietsvermoedend stemde Suzanne in. 

Eenmaal in het afgelegen gedeelte van het park sloeg Van der Z. toe. Hij had een moker meegenomen en wachtte het juiste moment af. Toen Suzanne zich omdraaide, sloeg hij haar met brute kracht op het achterhoofd. De klap was fataal; ze had geen schijn van kans. 

Na de moord keerde Van der Z. terug naar zijn woning, waar hij zich ontdeed van zijn bebloede kleding en zich probeerde te kalmeren. Maar de obsessie over zijn daad liet hem niet los. Later die avond keerde hij terug naar de plaats delict. Wat er toen gebeurde, tart alle verbeelding—hij pleegde seksuele handelingen met het levenloze lichaam van Suzanne. 

Het onderzoek en de arrestatie

Suzanne werd later die dag als vermist opgegeven door haar familie. Toen de politie haar lichaam in het park vond, startte onmiddellijk een onderzoek. Van der Z. werd vrijwel direct als verdachte aangemerkt. Getuigen hadden hem eerder met Suzanne gezien en camerabeelden uit de omgeving bevestigden zijn aanwezigheid op de plaats delict. 

Toen agenten hem ondervroegen, probeerde hij aanvankelijk een alibi op te werpen, maar door forensisch bewijs—waaronder sporen van bloed op zijn kleding en onder zijn nagels—moest hij uiteindelijk bekennen. Zijn motief? Hij kon niet verdragen dat Suzanne zonder hem verder wilde. 

Psychologisch profiel van de dader

Deskundigen die Van der Z. onderzochten, concludeerden dat hij een pathologisch jaloerse en agressieve persoonlijkheid had. Hij vertoonde tekenen van een antisociale en narcistische stoornis, waarbij hij weinig tot geen empathie toonde. Zijn daden na de moord wijzen op een diep gestoorde geestestoestand. 

Volgens psychologen was zijn obsessieve liefde voor Suzanne destructief en gevaarlijk. De drang om controle te behouden over haar leven—zelfs na haar dood—toont hoe diepgeworteld zijn psychologische problemen waren. 

Een stad in rouw

De moord op Suzanne Monsma schokte de gemeenschap van Dokkum. Familie, vrienden en collega’s waren diep geraakt door haar tragische einde. Er werd een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd, waar tientallen mensen bijeenkwamen om haar te eren. 

De zaak diende later als een schrijnend voorbeeld van de gevaren van toxische relaties en hoe belangrijk het is om signalen van obsessief en gewelddadig gedrag serieus te nemen. 

De rechtszaak tegen Johannes van der Z. volgde later dat jaar. Hij werd veroordeeld tot een lange gevangenisstraf, van 12 jaar plus tbs .  Maar voor de nabestaanden was geen enkele straf zwaar genoeg om het verlies van Suzanne goed te maken. 

Conclusie

Deze zaak laat zien hoe destructief obsessieve liefde en manipulatie kunnen zijn. Suzanne Monsma was een jonge vrouw met haar hele leven voor zich, maar dat werd haar ontnomen door een man die niet kon accepteren dat hun relatie voorbij was. Haar tragische lot dient als een pijnlijke herinnering aan het belang van bescherming tegen partnergeweld.