Hoogeveen, Nederland – De moorden die Admilson en Marcos Richter tussen 2012 en 2013 pleegden, lieten een diepe wond achter in Drenthe. De broers vermoordden drie mensen, puur uit financieel gewin, en schokten Nederland met hun koelbloedigheid. Wat dreef deze mannen tot zulke gruweldaden? Dit artikel duikt in de misdaden, hun motieven en de psychologische achtergronden van de broers Richter. 

—

De Daders: Wie Waren Admilson en Marcos Richter?

Admilson (32) en Marcos (30) Richter groeiden op in Hoogeveen. Hun jeugd werd gekenmerkt door armoede, familieproblemen en religieuze strengheid. Vooral Admilson werd beschouwd als een dominante en manipulerende figuur. Hij had een obsessie met geld en macht en wist zijn jongere broer Marcos, een volgzamer persoon, te beïnvloeden. 

Admilson was al eerder in aanraking gekomen met de politie wegens kleinere misdrijven. Hij leed aan psychische stoornissen, waaronder een antisociale persoonlijkheidsstoornis, wat betekende dat hij geen empathie voelde voor anderen. Marcos, hoewel minder agressief, was beïnvloedbaar en keek tegen zijn oudere broer op. 

Hun drijfveer was simpel: geld. De broers wilden snel rijk worden zonder te werken, en ze zagen moord als een middel om dat doel te bereiken. Hun methoden waren bruut en meedogenloos. 

—

De Moorden

De moord op Berend Smit (4 november 2012)

Berend Smit, een 55-jarige man uit Dwingeloo, had zijn leven goed op orde. Hij was een geliefde vader en actief in de gemeenschap. Op 4 november 2012 maakte hij een wandeling in het natuurgebied Dwingelderveld, niet wetende dat de gebroeders Richter hem al hadden uitgekozen als hun slachtoffer. 

Admilson benaderde hem met een vuurwapen en dwong hem in zijn eigen auto te stappen. De broers reden met hem naar een afgelegen plek, waar Admilson hem met een schot door het hoofd executeerde. Zijn lichaam werd achtergelaten, terwijl de broers zijn auto en persoonlijke bezittingen meenamen. Ze verkochten de gestolen spullen en gebruikten de auto voor andere misdrijven. 

Lange tijd tastte de politie in het duister. Berend Smit leek willekeurig te zijn vermoord, en er waren weinig aanknopingspunten. 

—

De moord op Jan en Greet Veenendaal (25 juli 2013)

Na de moord op Berend Smit hadden de broers Richter door dat hun plan werkte. Ze waren nog steeds op zoek naar meer geld en besloten opnieuw toe te slaan. 

Jan en Greet Veenendaal, een ouder echtpaar van 77 jaar uit Exloo, leefden een rustig bestaan. Ze waren vriendelijk, behulpzaam en geliefd in hun gemeenschap. Op 25 juli 2013 drongen Admilson en Marcos hun woning binnen met als doel om hen te beroven. 

Wat volgde was een kille executie. De broers wurmden het echtpaar in de houdgreep en wurgden hen met kabelbinders. Jan en Greet hadden geen schijn van kans. Na de moorden doorzochten de broers het huis en namen ze waardevolle spullen mee, waaronder geld, sieraden en elektronica. 

Deze brute moorden veroorzaakten grote paniek in de regio. De politie vermoedde dat de dader een gewetenloze crimineel moest zijn, maar ze hadden nog geen idee dat het om twee broers ging die eerder al een moord op hun geweten hadden. 

—

Psychologische Analyse: Waarom Deden Ze Dit?

De moorden van de broers Richter vertonen kenmerken van roofmoorden, maar er was meer aan de hand dan alleen geldzucht. 

– Admilson Richter:
  Hij werd later gediagnosticeerd met een antisociale persoonlijkheidsstoornis. Hij had geen empathie en beschouwde mensen als objecten die hij kon gebruiken en elimineren. Zijn wens om macht uit te oefenen en zijn minachting voor menselijke waarde maakten hem extreem gevaarlijk. Hij zag moord als een rationele keuze om snel rijk te worden. 

– Marcos Richter:
  Marcos was psychologisch zwakker en volgde Admilson blindelings. Hij had niet de agressieve neigingen van zijn broer, maar liet zich meeslepen. Dit wordt vaak gezien bij duo’s waar één dominante en één submissieve dader is. Marcos voelde wel schuld, maar durfde zich niet tegen Admilson te verzetten. 

Hun daden waren geen impulsieve misdaden, maar goed doordachte moorden. De broers bereidden zich zorgvuldig voor, bestudeerden hun slachtoffers en maakten geen fouten in de uitvoering. 

—

De Doorbraak en Arrestatie

De politie onderzocht de moorden intensief, maar had weinig aanknopingspunten totdat een bekende van de broers zich bij de politie meldde. Hij had informatie over hun vreemde gedrag en een link met de slachtoffers. 

Toen de politie de broers in de gaten hield, begonnen ze fouten te maken. Bij een huiszoeking vonden de agenten spullen die toebehoorden aan de slachtoffers. Dit was het bewijs dat nodig was om hen te arresteren. 

Tijdens hun verhoor probeerde Admilson zich dominant op te stellen en ontkende alles, maar Marcos brak uiteindelijk en bekende hun betrokkenheid. Dit leidde tot hun veroordeling. 

—

Het Proces en Veroordeling 

In 2015 stonden Admilson en Marcos terecht voor de rechtbank in Assen. Het Openbaar Ministerie eiste levenslange gevangenisstraffen. Tijdens de rechtszaak toonde Admilson geen berouw. Marcos was zichtbaar aangeslagen en probeerde zichzelf als een meeloper af te schilderen. 

De rechter kwam tot de conclusie dat Admilson de hoofdverantwoordelijke was, maar dat Marcos evengoed schuldig was. Uiteindelijk kregen ze beiden 30 jaar cel, met extra tbs voor Admilson vanwege zijn psychische stoornissen. 

—

Recente Ontwikkelingen

Admilson bleef zich in de gevangenis misdragen. In 2017 moest hij met geweld uit de rechtszaal worden verwijderd, en hij werd later betrapt op het plannen van een ontsnapping. Marcos lijkt rustiger, maar heeft nooit openlijk spijt betuigd. 

Ondertussen blijven de families van de slachtoffers achter met het verdriet. Berend Smit, Jan en Greet Veenendaal waren willekeurige slachtoffers van twee broers die geen enkele waarde hechtten aan het menselijk leven. 

—

Conclusie

De broers Richter staan symbool voor een van de meest schokkende moordzaken in Nederland. Hun combinatie van kilheid, roofzucht en psychologische stoornissen leidde tot drie onnodige doden. De zaak laat zien hoe gevaarlijk een combinatie van psychopathie en volgzaamheid kan zijn, en waarom sommige moordenaars geen greintje mededogen voelen voor hun slachtoffers. 

Hun straf van 30 jaar cel betekent dat ze uiteindelijk weer vrij kunnen komen, een gedachte die veel mensen in Drenthe nog steeds angst inboezemt.